ivarzantinge.com

Vandaag is het wereldaidsdag. Ik doe mee aan de actie Day Without Weblogs [DWW]. Deze actie is bedoeld om, via de talloze weblogs die dagelijks geschreven worden, aandacht te vragen voor het aidsprobleem. De bijdragen die vandaag op deze site staan hebben allemaal betrekking op de verschrikkelijke ziekte AIDS. Er zijn wereldwijd momenteel 36 miljoen mensen besmet met HIV.

Was ik niet dat levende lijk
Speelplaats van andermans plezier
Een ieder krijg van mij groot gelijk
Om niemand gaf ik een zier

Ik bracht mijn dorre dagen door
Te zorgen voor een volle maag
En nam het leven om het even
Voor nu, hier en alleen vandaag

Gelukkig is er iets van een God, ook voor mij:
Voel ik me zwaar, dan praten we wat
Hij stuurt me terug in de rij, en geeft me zijn zoon -
Dat ben jij

� 2000 Chris Krajenbrink

Toen ik in 1991 van de Havo kwam, besloot ik te gaan studeren in Utrecht. Een kamer vinden bleek schier onmogelijk. Via via kon ik een aantal weken wonen bij een kennis van een kennis. Mijn held bleek een zeer vriendelijke doch stoere iets oudere man. Zijn vrouw was overleden en hij woonde alleen in een ruim appartement. Hij was ziek. Zo ziek dat zijn gezichtsvermogen nihil was. Wat voor ziekte hij had, bleef in schimmen gehuld.

In de weken dat ik daar woonde probeerde hij mij [tevergeefs] te motiveren lid te worden van een roeivereniging, hij had zelf altijd geroeid, was bestuurslid geweest en was nog steeds erelid. Een echte kerel. Hij had een levensgroot schilderij van zijn overleden vrouw in de kamer hangen. Hij aanbad haar. Hij bekende me dat het ergste van zijn blindheid was dat hij dat schilderij niet meer kon aanschouwen.

Jaren later hoorde ik dat hij was overleden aan AIDS. Hij was regelmatig gespot in de homobuurten van Amsterdam en had blijkbaar een keer onveilige sex gehad. Hij schaamde zich vreselijk voor zijn geaardheid en voor zijn ziekte. Ik dacht aan de keren dat ik hem de hand had geschud, maakte me zorgen en schaamde me.

Ik zou natuurlijk mijn mening kunnen geven over de laatste ontwikkelingen in de States, ik zou een messcherpe analyse kunnen geven, ik zou… Maar interesseert het echt nog iemand? De eerste nachten na de enerverende verkiezingsuitslag bleef ik op, CNN altijd in een ooghoek. Het wordt nu gewoon wat saai, we weten het nu wel. Ik ga weer kijken als de nieuwe president is ge�nstalleerd. Dan wordt het weer leuk, met name als het Bush blijkt te zijn. De tijden van Reagan en Dan Quale keren terug: debiele uitspraken, zonder reden dreigen met atoomwapens. Kortom: veel lachen…

Gisteren dan toch maar eens een test gedaan. En ja hoor: -1,75 en -1,50. Diagnose: verziend. “Knap hoor, als je zo lang zonder bril hebt gedaan”, knikte de opticien me vriendelijk toe. Om daar aan toe te voegen dat het nu toch wel hoog tijd was geworden. Ik wil ook wel een bril. Ik ben niet bang voor de bril. Een bril is ok.

Contactlenzen, daar waag ik me niet aan. Ik vind het ook een beetje voor meisjes. Het is een van die vele lijdzame dingen die meisjes in stilte doen om aantrekkelijker gevonden te worden [net als harsen, epileren, BBB en ongesteld zijn]. Mannen en contactlenzen, ik weet het niet… En dan dat geneuzel met lenzenvloeistof en het laten vallen van die ondingen. Nee… Beter van niet.

Heb vandaag een Armani op m’n neus gezet. En, het moet gezegd, hij was beeldschoon. Dat moet ‘m dan maar worden, mits m’n vriendinnetje het ook wat vindt [die moet er per slot van rekening tegenaan kijken]. Ik hou jullie op de hoogte. Binnenkort op de IB@RCAM: Ivar ‘brillemans’ Zantinge.