Onbekende juweeltjes

Net het verzamelde werk ‘Swinging the Blues’ van Gene Phillips besteld. Deze zanger / gitarist en “jump blues specialist” uit de jaren 40 is een van die hele grote sterren uit zijn tijd, die om de een of andere reden nooit is doorgedrongen tot een ‘Hall of Fame’ en dus na zijn tijd vrijwel onbekend is gebleven. Wij hoorden een aantal van zijn songs op een verzamelalbum en waren verrukt door de swing, het muzikale vakmanschap, de humor van zijn teksten en de fantastische geluidskwaliteit.

Er is nog zoveel moois dat we niet kennen.

Bweeeuh

Het gemiddelde bureau herbergt 400 maal zoveel bacterie�n als een WC. Hm. Misschien dan maar beter om met onze laptop op de pot te gaan zitten.

Man on the Moon & Boogie Nights

Dit weekend gekeken naar Man on the Moon en Boogie Nights. Twee films die we al veel eerder hadden willen zien.

Het zwaar onderschatte Man on the Moon is een biopic over het leven van Andy Kaufman, voor het grote publiek vooral bekend als monteur Latka Gravas in de comedy Taxi. Wij waren zwaar onder de indruk van zowel de persoon Kaufman als de briljante vertolking door Jim Carrey. Subliem. Carrey wordt door critici zelfs een betere Kaufman genoemd dan Kaufman zelf. Opmerkelijk, maar met een kern van waarheid. Een duidelijke aanrader, deze film.

Ook Boogie Nights bleek een briljante film. Regisseur Paul Thomas Anderson kenden we al van het geniale Magnolia en dat beloofde veel goeds. Boogie Nights was schitterend. Het is een hilarisch en zeker ook tragisch verslag van de opkomst en ondergang van de pornofilmindustrie van voor de uitvinding van de video. Een tijd waarin pornoregisseurs in ieder geval nog een poging ondernamen de sex in te bedden in een speelfilm. Mark Wahlberg en met name Burt Reynolds (!) zijn fantastisch als respectievelijk pornoster en -regisseur. De film duurt 152 minuten, maar we verveelden ons geen moment. Als u ‘m al niet gezien had, adviseren we u dat nu toch echt te gaan doen.