JP, de humorist

Aan het eind van de formatie zagen wij Balkenende (JP) een poging tot humor ondernemen. Na het laatste sollicitatiegesprek – met staatssecretaris Cees van der Knaap (Defensie) – sprak JP tot de pers over “meneer Knap”. Eef Brouwers – baas van de RVD – moest JP als onderdeel van dit infantiele een-tweetje met zichtbare tegenzin corrigeren. De grap, de timing, het gevoel, het acteervermogen, ALLES was kneuzig en ging mis. Het toegestroomde publiek keek glazig voor zich uit, niet vermoedend dat er hier een serieuze poging werd gedaan een grap te maken. Dusdanig tenenkrommend was deze vertoning dat wij grote moeite hadden niet even weg te zappen naar de herhalingen van “Vrienden voor het Leven”. En dat wil wat zeggen.

Humor in de politiek is niet verboden. Sterker, het is een welkome afwisseling in vaak saaie beleidsdiscussies. De Britten zijn er meesters in. Kijk maar eens naar een willekeurige Britse parlementaire speech. Zelfs de Amerikanen kunnen het. De afscheidsvideo van Bill Clinton liet een groot vermogen tot zelfspot zien van de machtigste man ter wereld en was alleen daardoor al goud waard. Kok had als premier ook vrijwel geen humor, maar deed ook geen halfzachte pogingen dit te etaleren. Die ene grap die hij dan maakt, hakt er meteen goed in (Kok die – tijdens een speech van Bolkestein – in de 2e Kamer het voorstel doet de ‘wave’ in te zetten).

JP heeft de Gristelijke jaren 50 humor van een oud-gereformeerde plattelandsdominee uit Zeeland en zou er beter aan doen dit goed verborgen te houden. Overige conclusies vindt u in onderstaande post.

Verantwoordelijkheid nemen

Het is een kwestie van je verantwoordelijkheid nemen. Iemand moet het zeggen. Die Balkenende, die moet eens goed in z’n reet geneukt worden.

Luca Giordano

Luca, het zou leuk zijn je weer eens te spreken. Mail, als je daar zin in hebt.