En dan nu het belangrijke nieuws

Drie chemokuren verder, zijn de artsen van mijn vader tot de conclusie gekomen dat zijn aangetaste lymfklieren slinken. Dit is een goed teken. Over ruim een week wordt hij opgenomen voor een vervolgbehandeling met een experimenteel karakter. Overdoses chemo, ‘mantelcel-transplantatie’ en minimaal 4 weken quarantaine. Dan 4 weken thuis gevolgd door nogmaals deze behandeling. Het wordt zwaar (denk aan ontstekingen van tandvlees en mondholte, extreme vermoeidheid, maag-en darmproblemene etc.), maar we hebben weer hoop.

Het moet eruit

Wat ik dus spuugzat ben is dat gehinnik over die “anderhalf miljoen kiezers” die zich nu “bedrogen” voelen. Heb je op de LPF gestemd? Heel snel je muil houden en jezelf de komende jaren in de provincie opsluiten voor het schrijven van een vuistdikke zelfkritiek over je met fascisto�de drek overgoten xenofobie. Vergeet niet te noemen dat je ons land hebt opgezadeld met een regering van rechtse zwijnen, bijklussende nouveau riche en nietszeggende, onbetekenende technocraten zonder hart. Kortom: reden genoeg jullie het stemrecht tot in de eeuwigheid te ontnemen. Wij, de progressieve kiezers, zijn pas genaaid.

Nog even over het vallen van de regering: so fucking what? In de Nacht van Wiegel bleef ik op, over Schmelzer heb ik alles gelezen en van Watergate ken ik de kleinste details. Ik bespeur bij mezelf geen enkele interesse in de huidige ontwikkelingen, zelfs niet uit leedvermaak. Als een wolkenkrabber instort staar je gebiologeerd naar de TV, als een stronthoop implodeert loop je een blokje om om de stank uit de weg te gaan. Down the drain met die handel, Harry Potter erbij. Onszelf hullen in diepe schaamte en snel nieuwe verkiezingen aangevuld met een collectief geheugenverlies.