Vandaag is de dag dat ik leerde dat er zoiets bestaat als een “luie baarmoeder”. Een luie baarmoeder is een baarmoeder die te weinig contractie (samentrekking) heeft. zantinge.org: altijd leerzaam.
“Ik ben levend. Ik adem en ik beweeg, dus ik leef. Is dat duidelijk? Welke beproevingen ook komen, ik leef.”
“Ik mag nog een wandelingetje maken, ga je mee?”, vroeg mijn vader vanachter de glazen wand die hem moet beschermen tegen zijn omgeving. Hij deed een kapje voor zijn mond, schoof de wand opzij en beende zijn kamer uit. Hij droeg een ribbroek, vest en schoenen en week daarmee duidelijk af van de heersende kledingcode van pyjama’s, joggingbroek, badjassen en pantoffels. “Ik probeer zo gewoon mogelijk te doen, dus niet de hele dag in nachtkleding”, zei hij. Hij vervolgde: “Vanmorgen keek ik naar buiten en besloot ik er een mooie dag van te maken. Ik laat me niet klein krijgen!” Deze houding lijkt goed te werken, volgens zijn artsen heeft hij tot nu toe relatief weinig bijwerkingen. Een kwestie van mentale kracht en positieve energie.
De wandeling bleef beperkt tot de eigen afdeling, waardoor wij zij aan zij zo’n 10 keer dezelfde gang op en neer liepen. Na een paar keer zijn kamer gepasseerd te zijn, zei hij: “In de kamer naast mij ligt een jongen van 24 jaar met Leukemie. Hij heet Norbert.” Norbert’s beenmergtransplantatie was deze week mislukt. Er ging na een eerste opleving van alles mis, waarna zijn milt verwijderd moest worden. De artsen hadden hem zaterdag – in het bijzijn van zijn familie – de onheilstijding gebracht. Hij was nu terminaal, er kon niks meer voor hem gedaan worden. Zaterdagavond was een grote groep vrienden langsgekomen om hem te steunen.
Op het moment dat wij de kamer van Norbert passeerden, sloeg de deur open. Een bleke vrouw van middelbare leeftijd – zijn moeder, zo bleek – verscheen in de deuropening. “Hoe is het met hem?”, vroeg mijn vader. “Wat kan ik zeggen?”, zei Norbert’s moeder. “Eind deze week komt hij naar huis, en dan… Ja, dan…”. Mijn vader draaide zijn hoofd omhoog en snikte een keer hard en hoog. “Mijn eigen problemen verbleken, als ik dit hoor.” Norbert’s moeder zei niks meer. Mijn vader raakte haar arm even aan en liep door, machteloos. Ik wenste haar sterkte en liep achter hem aan.
ivarzantinge.com is a personal 