Kerst in Katwijk

Kerst in Katwijk. In dit Godverlaten oord typ ik een eindje weg achter de PC van mijn moeder. Het is half acht, feitelijk te vroeg voor noestige arbeid als dit. Ik ben reeds een paar uur wakker. Kan niet slapen. Hoofd vol met snot en gedachten. Mijn verkoudheid manifesteert zich sinds een paar dagen, ondanks 6 pillen van het type vitamine C-60 per dag. Dan verdien je het als virus serieus genomen te worden.

Met die loopneus kan ik wel leven, vervelender is dat ik nu niet in de buurt van mijn vader mag komen. Hij brengt de kerstdagen door in het ziekenhuis. Mensen die verkouden zijn of een andere infectie hebben, wordt verzocht geen bezoek af te leggen. Na autologe transplantatie van zijn stamcellen, ligt hij nu wederom in quarantaine. Kwetsbaar, broos en door het lage aantal witte bloedcellen zeer vatbaar voor bacteri�le infecties in de longen, darm of via de katheter. Een tablet paracetamol is genoeg om hem van zijn stokje te doen gaan. Koortsaanvallen teisteren zijn lichaam. Eten en drinken kan hij al dagen niet meer; zijn maag is niet in staat ook maar een druppel vocht of een broodkruimel te verwerken en de slijmvliezen van zijn mond zijn door de chemo zwaar beschadigd. Zijn ontlasting is door gebrek aan vast voedsel zo dun dat hij er geen controle meer over heeft.

Al bovengenoemde verschijnselen zijn volkomen normaal bij deze behandeling. Naar omstandigheden gaat het zelfs erg goed. Hij is in de loop van de ochtend in staat uit bed te komen en zelfstandig te douchen, dat lukt de meeste pati�nten al niet meer. Toen ik hem gisterenavond even aan de telefoon had, klonk door de ellende de hoop en de humor. Nog nooit had ik zo’n bewondering voor mijn vader. Wat een kanjer. Mijn held.

Het feest van Kerstmis gaat dit jaar volkomen aan mij voorbij. Ten onder in een delirium van zorgen en verdriet. Tegelijkertijd is er het besef dat deze dagen vaak ten onder gaan aan gastronomische exercities die uiteindelijk ook niet bijdragen aan meer verdraagzaamheid en liefde. Dit jaar staan wij als familie dichter bij elkaar dan ooit, dat is een van de weinige positieve bijwerkingen van kanker. Jarenlange antipathie verdwijnt als sneeuw voor de zon, de contacten worden aangehaald en discussies richten zich direct op de kern van de zaak.

Afgelopen maandag verhuisde ik wat kleren e.d. naar een tijdelijk nieuw onderkomen. Ik ben op zoek naar een koophuis, maar voordat dat gekocht en bewoonbaar is gaan er zeker een aantal maanden overheen. Tot die tijd deel ik een etage met vriendin I. Het is behelpen, maar terugkijkend op de afgelopen dagen heb ik de hoop dat we het best even met elkaar kunnen uithouden. Het afscheid van M. viel me zwaar. Het was misschien duidelijk dat er geen toekomst meer in onze relatie zat, maar dat maakt het zetten van deze stap niet makkelijker. Eenmaal ge�nstalleerd in mijn nieuwe kamer, kwam er meer rust in mijn hoofd.

Wanneer komt de klap?

Tijd om te gaan. Later meer.