ivarzantinge.com

Ja, ik ben terug. Soort van. Denk ik. Was ik weg?

U vraagt er naar, waarvoor dank. Mijn vader is door de CT-scan geweest. De uitslag was bemoedigend. Zijn lymfklieren zijn geslonken, wat wijst op het terugdringen van de kanker. Wetende dat genezing niet aan de orde is – wetende dat het terug zal keren – wordt hij maandelijks gecontroleerd. Maar de eerste slag is gewonnen.

Iets anders. Een zeer indringend en herkenbaar portret van kanker werd door Chantal Spieard vastgelegd. Zij fotografeerde haar vader van begin tot eind in het indrukwekkende fotoboek ‘Deddi’. Vrij van melodrama, maar voor mensen die het herkennen emotioneel. Ik kocht het boek in het Fotomuseum Den Haag. Ik heb het nog niet online te koop gezien, maar dat hoeft u niet te weerhouden. Een aanrader.

In mijn jacht naar een nieuwe inrichting, stuitte ik op een bijzonder fenomeen. Design-Classics, Steelform en I Grande Maestri zijn slechts enkele voorbeelden van e-winkels waar u tegen zwaar gereduceerde tarieven design meubelen kunt aanschaffen van bekende designers als Le Corbusier, Gray, Eames en Rietveld.

What’s the catch?

Ze hebben geen ‘licentie’, zoveel is zeker. Een licentie geeft je het recht exclusief designs van ontwerpers te reproduceren en daar dan een soort ‘stempel van echtheid’ op te kunnen zetten. Een soort schijn-echtheid veelal in handen van Italiaanse fabrikanten. Aangezien genoemde e-winkels claimen exact de aanwijzingen van de ontwerpers te volgen bij het reproduceren van de oorspronkelijke ontwerpen, heb ik daar niet zoveel moeite mee. De ontwerpers zijn allen overleden en hoeven er dus niet meer van te eten. Bovendien zijn een hoop van deze meubelen ontworpen voor massaproductie. Ik denk niet dat veel van de ontwerpers beoogden te ontwerpen voor de happy few tegen Italiaanse woekerprijzen.

Vraag rest hoe goed de kwaliteit is van genoemde uitvoeringen. Afgaande op de foto’s – en gezien het enorme verschil in prijs – neem ik dat risico.

Update: NRC schreef hier onlangs een artikel over. Wellicht kunt u dit niet lezen als u niet geabonneerd bent. De strekking: volgens de licentiehouders betreft het hier volksverlakkerij van ongrijpbare mafiosi. Ze suggeren dat de kwaliteit te wensen overlaat.

Toen ik jong was (hier nostalgische glimlach invoegen), werd Beat Crazy van Joe Jackson beschouwd als een meesterwerk. Zeker in het muzikantenwereldje waar ik me destijds in begaf. Tot mijn grote verbazing kan ik dit album vandaag de dag niet meer kopen. Niet meer leverbaar bij platenzaken, niet te vinden bij tweedehandszaken en niet online te bestellen (wel tweedehands tegen woekerprijzen). Misschien is er iemand die nog een cd heeft liggen en tegen vergoeding een kopie voor mij wil maken.

Uiteraard neem ik daar op lange termijn geen genoegen mee. Ik moet en zal een origineel exemplaar vinden en aanschaffen!