Na de vorige post over dit onderwerp kwamen er van alle kanten cd’s en video’s terug. Een succesvolle strategie! Opmerkelijk genoeg waren het vooral cd’s en video’s waarvan ik zelf niet wist dat ik ze kwijt was. Een tweede grondige inventarisatie heeft aangetoond dat ik in ieder geval de volgende geluidsdragers nog kwijt ben:
CD: King Of The Surf Guitar: The Best Of Dick Dale & His Del-Tones – Dick Dale
CD: Music for Dancefloors: The Cream of the KPM Music Green Label Sessions
CD: Metallica – Black Album (indien deze niet terugkomt, zijn we niet heel ongelukkig)
En uiteraard geldt wederom: mocht u beseffen dat u een van mijn cd’s in de kast heeft staan, dan krijgt u de komende 2 weken de kans deze zonder schaamte over te dragen. Ik zal ze met een licht knikje en een milde glimlach in ontvangst nemen zonder ook maar een enkel spoor van cynisme.
Toegegeven, het is triviaal bezien in het licht van de ellende in de wereld, maar het moet gezegd.
De suggestie in de reclame van Knorr Wereldgerechten dat ook Italianen zwijmelen bij prefab Lasagne, Hindoestanen niets liever eten dan Kip Tandoori uit een potje en Vietnamese bootvluchtelingen op de boot al dromen van de “Saigon Sticks” van Knorr is niet alleen misselijkmakend infantiel, maar ook een grove belediging voor de wereldkeuken in het algemeen.
Dat wij West-Europeanen, en Nederlanders in het bijzonder, niet langer het besef hebben dat de voorgesneden blokjes kipfilet van een dood beest afkomstig zijn, nog slechts voor ons samengestelde combinaties van groenten en kruiden consumeren en bijvoorbeeld vergeten zijn hoe je thuis zoiets als ’saus’ fabriceert, is geen reden deze culinaire tekortkomingen op te dringen aan culturen die nog in de gelukkige omstandigheid verkeren te weten hoe ze zelf hun eten klaar kunnen maken.
Wake up and smell the coffee. Zeker op het gebied van eetcultuur hebben we hier geen enkele reden ons op de borst te kloppen. Geen enkele.
Tijd u te vertellen over een stinkend zaakje waar ik geheel tegen mijn zin in betrokken ben geraakt.
September 2002 was ik vast plan mijn rijbewijs te halen. Praktisch iedereen die ik om advies vroeg vertelde me de verkorte cursus van de ANWB te volgen. Eenmalig een bedrag op tafel voor een totaalpakket en dan net zolang oefenen en examen doen totdat het felbegeerde roze papiertje in je bezit is. Klinkt goed.
Ik schreef mij in op de website van de ANWB middels dit formulier voor een zogenaamde ‘intest’. Middels deze test wordt de leervaardigheid van potenti�le deelnemers aan de autorijopleiding vastgesteld. Na het invullen en versturen van enige basisgevens werd ik door de ANWB gebeld voor een afspraak. Deze afspraak werd enige dagen later schriftelijk bevestigd.
Kort voor deze afspraak raakte ik verhinderd. Mijn vader kreeg te horen dat hij kanker had en snel zou moeten worden opgenomen. Ik wilde mijn opties open houden omdat hij me misschien nodig zou hebben. In een telefoongesprek met de ANWB werd mij verteld dat verplaatsing en/of afzegging niet was toegestaan. En toen herinnerde ik het me: in de brief waarmee de afspraak werd bevestigd staat dat de afspraak niet verzet of geannuleerd kan worden. Ik vond dat direct al vreemd, deze voorwaarde was immers niet eerder ter sprake gekomen en dus niet met mij overeengekomen. Bovendien was ik ook niet gewezen op het bestaan of de toepassing van algemene voorwaarden. Ik maakte mij er destijds echter niet zo druk over, er was immers geen reden om aan te nemen dat ik niet op de afspraak zou kunnen verschijnen.
Uiteraard ben ik niet naar de ‘intest’ gegaan en heb de ANWB verteld dat ik 1) niet zou komen en 2) niet ging betalen. De rekeningen van de ANWB heb ik genegeerd en op advies van een bevriende jurist ben ik gaan reageren toen ze het dossier hadden overgedragen aan de incassoboeven van Intrum Justitia. De brievenwisseling:
Brief 1 Intrum Justitia
Mijn reactie op brief 1
Brief 2 Intrum Justitia
Mijn reactie op brief 2
Brief 3 Intrum Justitia
(bijlage)
Mijn reactie op brief 3
Brief 4 Intrum Justitia
Pikant detail is dat ze in de gehele brievenwisseling mijn naam fout gespeld hebben (”Zantinga”) en alle brieven naar mijn (wederom fout gespelde) oude adres hebben gestuurd. Dit ondanks dat ik ze daar toch duidelijk op gewezen heb.
Iets over de werkwijze van Intrum Justitia vind je op hun website. Dat maakt ze voorspelbaar. Zo staat er eigenlijk dat ze voor zo’n laag bedrag als in onderliggende zaak geen moeite doen en dus niet inhoudelijk reageren. Dat is te duur. Die strategie maakt ze ook uitermate kwetsbaar, dat zullen ze merken als ze zo dom zijn deze zaak voor te laten komen bij de kantonrechter.
De ANWB ondertussen, bouwt het imago op van lompe Kafka�aanse organisatie die de zaken niet goed op orde heeft, daar anderen voor aansprakelijk stelt en handelt zonder enig begrip voor de omstandigheden van hun klanten. Voor zover u nog niet overtuigd was: doe geen zaken met de ANWB!
See you in court. Ik hou u op de hoogte.
Mighty Girl: “Nothing makes you feel whiter than gangsta rap.”
