Zooi

Vandaag 8 vuilniszakken met overtollige -en niet langer passende- kleding (want te groot!), beddengoed en schoenen volgeladen. Zoveel katoen, daar zou Oom Tom zich een paar maanden aan suf geplukt hebben. 5 vuilniszakken vol met rotzooi. Daarnaast een aantal grote objecten geselecteerd om weg te doen, waarvan ik me momenteel afvraag waarom ik het zo lang bewaard heb. Morgen het Grof Vuil bellen, alsmede een kringloopwinkel – een die zich bereid toont mijn overtollig katoen op te komen halen.

CD van het moment: Mambo Sinuendo – Ry Cooder. Heeft dat Quentin Tarantino-sfeertje waar ik een zwak voor heb. Briljant.

De jetlag sloeg vanochtend trouwens weer toe. Om 5 uur was ik klaarwakker, toch een uur later dan gisteren. Wellicht is het morgenochtend 6 uur en word ik vlak voor de wekker wakker. Morgen voor het eerst in 5 weken weer werken. Het zal wennen zijn, zeg ik hier met gevoel voor understatement. Toch zie ik er niet tegenop. Nieuwe uitdagingen wachten mij op!

Resoluties

Deze post wordt kort. Ik zeg het maar vast. Zojuist voerde mijn MDA ongevraagd een reset uit, nadat ik bijna klaar was met een -enorme- niet opgeslagen post. Zo gaan die dingen soms.

Anyway, vandaag was de grote shoppingdag. Tijdens mijn afwezigheid tot de conclusie gekomen dat een hoop dingen anders -beter- moeten. Op een ander tijdstip zal ik hier wat dieper op ingaan. En al beweer ik in de post van hedenochtend dat materie steeds minder belangrijk voor me wordt, een hoop doelen kun je toch pas echt bereiken als je bereid bent te investeren.

Vandaag kocht ik onder meer een 0.5 liter RVS thermosfles (om koude fruitshakes mee te kunnen nemen naar kantoor), een hartslagmeter (om het effect van mijn hardloopsessies te maximaliseren), een paar hippe ‘skate’ annex ‘streetwear’ gympen (om mijn dertigjarige vinger weer voor even op de immer pulserende pols van de jeugdcultuur te kunnen leggen), een nieuwe douchekop (why the fuck had ik die niet eerder vervangen?) en elektriciteits-schakelaars met afstandbediening (om te voorkomen dat ik een hernia oploop bij het aan- en uitdoen van lichtknoppen op nauwelijks bereikbare plaatsen). Dit waren slechts een paar dingen die ik mezelf had voorgenomen aan te schaffen (beter gezegd: een aantal ergernissen die ik wilde wegwerken), maar het geeft me nu al energie.

Oh ja, voor ik het vergeet: vandaag gaf de weegschaal aan dat ik zo’n 7 kilo Ivar in Thailand heb achter gelaten. Good stuff, was ook nodig.

En natuurlijk is deze post nu toch langer dan ik in de eerste alinea zo stoer had aangekondigd, langer zelfs dan het origineel. Dat wat betreft mijn voorspellend vermogen op de korte termijn.

Schoon schip

Na een maand in retraite te zijn geweest in Thailand, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in ieder geval aan het eind van elke dag een kort stukje wil schrijven waarin terugkijk op de dag en vooruitblik op wat komen gaat. Inclusief citaten, conversaties en humor die de dag hebben gekleurd. Een weblog is niet een ideaal medium deze ambitie vorm te geven, al was het maar omdat je een hoop dingen niet bij de naam kunt noemen. Toch wordt dit de vorm waarin ik mijn kladblok wil gieten. Ongetwijfeld ga ik gebukt onder licht exhibionistishe neigingen. Sterrenbeeld Leeuw. Je kent het wel. Ik heb publiek nodig. MY PEOPLE.

Het begon al goed gisterenavond. Er kwam niets uit mijn vingers. Er brak iets en van de ene op de andere seconde ging het licht uit. Vanochtend om kwart over vier ging het weer aan. Jetlag. Een mooi woord voor iets dat verder niet zo prettig is.

Zaterdagochtend zeven uur. De vogels fluiten. Verder is het stil. Wat een heerlijk moment van de dag eigenlijk. Een andere keuze die ik gemaakt heb tijdens de lange denksessies op de verlaten tropische stranden van kleine tropische eilanden: vroeger opstaan, eerder naar bed.

Gisteren de dag doorgekomen met post doornemen, de wasmachine z’n werk laten doen en mijn talloze nieuwe cd’s -voor een habbekrats aangeschaft in Thailand- afspelen.

Verder in een opruimbui 4 vuilniszakken vol met kleding gestopt en drie vuilniszakken vol met afval. Afval dat ooit belangrijk genoeg werd bevonden om bewaard, bekeken en verhuisd te worden. Ik merk dat de waarde van materie begint af te nemen. Wat moet ik in Godsnaam met al die rotzooi? Schoon schip, het bos weer kunnen zien, etc. Het voelt goed. Vandaag zet ik dit door, drink koffie met vrienden en zie wel wat de dag verder brengt.

Dit schrijven voelt trouwens ook goed. Niets plichtmatigs, niets van dat juk dat een weblog bijhouden werd. Niets van dat.

Tot morgen.