De beelden van drie Japanse hulpverleners en journalisten in handen van Iraakse ‘moslimstrijders’ -gisteren op het journaal- spoken door mijn hoofd. Afschuwelijk. Het mes op de keel, doodsbange blikken.
Wreedheid, van welke kant dan ook en waarom dan ook, gaat er bij mij niet in. Ik blijf het onbegrijpelijk vinden en pijnlijk om te zien.
Ik vond Apple altijd nogal cool. Esthetisch gezien, is het een fantastisch merk. Ook de nerds waren er altijd over te spreken en de hipste beroepen (grafisch vormgever, reclame-jongens in het algemeen) maken gebruik van de Mac. De iMac was een gigantisch succes en toen kwam ook nog de iPod op de markt. Fantastisch…
- Tot het moment dat mijn vriendin (Daan) een iPod kocht.
De batterij heeft het vanaf het begin niet goed gedaan. Een volle batterij was na een paar dagen standby-tijd al leeg (moet ruim 2 weken zijn). Bij gebruik werd de 8 uur nooit gehaald, na 2 uur gebruik was de batterij leeg. De synchronisatie-software is bepaald niet foutloos te noemen. Een programma gemaakt door een paar pubers bleek beter te werken.
De klantenservice van Apple Nederland blijkt een nachtmerrie. De eerste paar keer kregen we steeds een ander advies. Een update downloaden, check. Instellingen wijzigen, check. Een hele nacht opladen, check. Na wederom urenlang aan de lijn te hebben gehangen kreeg Daan een doosje thuis gestuurd waarin de iPod kon worden opgestuurd naar Apple.
3 dagen later kreeg ze het doosje weer thuis gestuurd. “Wat snel!”, zeiden we tegen elkaar. Uit de begeleidende brief bleek echter niet wat er gerepareerd was. Het werd snel duidelijk waarom niet: bij gebruik bleek er niets gewijzigd. Een telefoontje naar de klantenservice leverde op dat de iPod “getest” was en klaarblijkelijk goed was bevonden, maar “dat wisten ze niet zeker” bij de klantenservice. Nu krijgt ze weer een doosje thuis gestuurd waarin de iPod weer kan worden opgestuurd. Ditmaal gaat het doosje naar Taiwan en “dat kan wel even duren” (hoelang weet niemand). Bij de tijd dat het doosje terugkomt, is de garantie waarschijnlijk verlopen.
De enige juiste conclusie voor mij: Apple sucks. Hoe hip een iPod ook moge zijn, deze jongen houdt het bij zijn Sony MiniDisc-speler. Nooit problemen mee.
Het is een opmerkelijk verhaal, maar waar gebeurd: een 42-jarige Nederlandse man slaat in Tokio een 85-jarige Japanse vrouw dood met een rolschaats.
Ten tijde van dit incident blijkt hij te leiden aan een psychose, veroorzaakt door “jarenlange extreme werkdruk en overmatig gebruik van softdrugs”. TBS was volgens de deskundigen echter niet nodig, omdat de psychose van de man inmiddels verdwenen is. De rechtbank heeft de conclusie van de deskundigen overgenomen en heeft hem vrijgesproken.
Denk hier even over na: man werkt ZELF BEWUST extreem hard, gebruikt ZELF BEWUST grote hoeveelheden soft-drugs en is daardoor ZELF ONBEWUST van het feit dat hij een onschuldige Japanse vrouw de hersens inslaat.
Op 17 februari is nog iemand in een soortgelijke zaak in hoger beroep tot 6 jaar & TBS veroordeeld. Het Gerechtshof constateerde toen:
“Ook als in aanmerking wordt genomen de geestelijke toestand waarin verdachte was terecht gekomen als gevolg van het feit dat hij in de drugsscene was beland, is gelet op de aard en de ernst van het bewezenverklaarde feit geen andere sanctie passend dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van na te melden duur.”
De conclusie van deze rechtbank: moord met voorbedachte rade, duidelijk niet. Doodslag, zeker wel. Onbegrijpelijk dat de dader van de ‘rolschaatsmoord’ vrijuit gaat. Een onschuldige 85-jarige vrouw in Tokio lag op straat dood te bloeden. Haar is geen recht aangedaan.
ivarzantinge.com is a personal 
