Verval – deel 1

De openbaring. Ik kijk in de spiegel van de badkamer, constateer dat ik er nog best goed uit zie en glimlach tevreden. Dat is het moment. Door de glimlach knijpen mijn ogen samen en drie, vier (paradoxale) lachrimpels worden zichtbaar. Sinds wanneer zijn die er?! Waarom begint het niet met een rimpel? Waarom meteen vier?

Ik draai mijn hoofd naar links en buig iets voorover naar de spiegel om de rimpels aan de rechterkant van mijn gezicht beter te kunnen bestuderen. Door de draai worden mijn slapen goed zichtbaar in het meedogenloze licht. Grijze haren, meerdere. Ik wankel naar achteren en besluit direct lampen met een lager wattage te installeren: het is begonnen.

Vijf dagen voor mijn eenendertigste verjaardag, wordt het me duidelijk: ik word oud. Ik ben bezig de laatste restjes zichtbare jeugd te consumeren. Is dat erg? Nee. Zet het aan tot denken? Ja. Het moet nu gebeuren, nu het nog kan! Wat?! Het! Nu!

Nee joh…

…zo snel heb ik het niet opgegeven!

Was weekje hiken in de (Franse) Alpen. Gezien dat veel fantasy-werk van Bob Ross toch vooral berust op de realiteit. Het landschap met watervallen, weiden en scherp afstekende rotspartijen deed me denken aan foute jaren 70′ muurposters. Zo mooi, het leek wel nep.

Volledig gebrainwashed door de moderne stadscultuur, sta ik verder af van de natuur dan wie dan ook. Maar de afgelopen week voelde ik weer even die oeroude verbintenis, die band met het mystieke natuurlijke element. En Ivar keek en zag dat het goed was.

Rock Paper Saddam

Rock Paper Saddam. Briljant.