Edgar

Zoals in deze post al eens weergegeven, ben ik best blij met mijn naam. De naam Ivar, wat in het Oud-Noors de benaming is voor ‘ krijger met een boog van taxushout’ (echt waar), is redelijk origineel.

In mijn hele leven ben ik maar een andere Ivar tegengekomen. Het was tijdens mijn studie aan de Haagse Hogeschool. Die andere Ivar zat in mijn jaar. Ze noemden mij Ivar en hem ‘Ivar 2′. Ik was daar zelf overigens debet aan. Ivar (2) was not amused.

Dit weekend vertelde mijn moeder mij dat er lang getwijfeld is over ‘Edgar’.

[@#%&$!!&!]

WAAAAAAAAT?!!! Kom op zeg! Edgar! Wat een enorm nare naam! En het heeft niets gescheeld!

Ik heb op zich niets tegen de Edgars van deze wereld en ik bied bij voorbaat maar mijn excuses aan, maar -laat ons eerlijk zijn- Edgar is een naam voor kneuzen en klikspanen. Edgar is de naam van het klasgenootje dat op de lagere school graag het bord schoon veegde, de naam van het moederskindje dat tot en met zijn zesde levensjaar borstvoeding kreeg, de naam van de psychopaat die voor zijn plezier kikkers doodtrapt. De vraag blijft natuurlijk open: zou ik met zo’n naam ook een echte Edgar geworden zijn?

Had de specifieke combinatie van genen er overigens toe geleid dat ik als vrouw op de wereld was gekomen, dan was mijn naam nu Sabine (nah), Judith (mwah) of Kirsten (mjah), waarvan akte.