Posted on October 31st, 2004 | Filed under Blogger Archives | No Comments
Gisteren ontving ik naar aanleiding van onderstaande post, een e-mail van iemand die zich ‘Tas’ noemt:
“Zou u nu hetzelfde toontje hebben gebruikt als het om twee mannen ging? Ik ben een man dus ik weet hoe vaak we vrouwen niet zo serieus nemen. Ik denk dat als twee populaire mannelijke webloggers een dergelijke actie hadden gedaan, u dan niet eenzelfde stukje zou hebben geschreven. U lijkt op uw teentjes getrapt en het nog erger te vinden dat twee vrouwen er de oorzaak van zijn.”
Tas is iemand die zantinge.org schijnbaar niet zo goed kent. Ik sla namelijk tegen eenieder hetzelfde toontje aan. Discriminatie is voor mietjes. Mannen, vrouwen, homo’s, negers, kinderen, bejaarden, bril- en beugeldragers, sproetenkoppen, Marokkanen, Turken, centenbakken, mongolen, ambtenaren, moronen, stadswachten, debielen, gehandicapten (en zelfs jongetjes die iets te lang borstvoeding hebben gehad, Tas): voor mij is het allemaal een pot nat.
De niet-dyslectici onder ons hadden het al gelezen: het ging mij om de foutieve berichtgeving rondom Weblogqueens. De vragen aan de dames Weblogqueens hadden daar (gedeeltelijk) betrekking op. Voor de dommigen heb ik de eerste regel van het stukje nog even aangepast. Nogmaals: ik discrimineer niet.
Wanneer de Weblogqueens twee mannen waren geweest, had ik het ten eerste een opmerkelijke naam gevonden en ten tweede eerder gedacht dat ze de bedoeling hadden te claimen tot de “eerste 10 webloggers” van Nederland te behoren. Mannen hebben namelijk doorgaans een groter ego en zijn veel makkelijker in staat tot plagiaat, leugens en andere vormen van bedrog. Om een en ander uit de wereld te helpen, besloot ik tot het mini-interview.
Het mooiste aan het bericht van Tas vind ik de zo doorzichtige en expliciet aanwezige vorm van projectie. Wanneer hij zegt:
“Ik ben een man dus ik weet hoe vaak we vrouwen niet zo serieus nemen.”
Zegt hij eigenlijk: “Ik ben een man die vrouwen niet zo serieus neemt en omdat ik dat niet doe, zal jij dat ook wel niet doen.”
Wake up and smell the coffee, Tas. Je bent een vrouwenhater en probeert dit af te schuiven op een objectieve weblogger. Een weblogger bovendien die dol is op vrouwen, hen meer dan serieus neemt en grif toegeeft niet zonder te kunnen. Ga je schamen (en zoek hulp).
Dit leidt natuurlijk allemaal af van waar het vandaag daadwerkelijk om draait: de fantastische prestatie van de Weblogqueens: 25 uur achtereen webloggen. Chapeau!
Posted on October 30th, 2004 | Filed under Blogger Archives | No Comments
We zullen het maar eerlijk zeggen: wij ergerden ons aan de heisa berichtgeving rond de Weblogqueens. SP!TS berichtte:
“Luna en Tine behoorden vijf jaar geleden tot de eerste tien Nederlanders die een digitaal dagboek begonnen. Van dit groepje zijn voor zover ze weten alleen zij nog over.”
Assertief als wij zijn, zaten wij al een stukje te tikken. Ten eerste konden wij ons de opkomst van Luna nog goed herinneren, ten tweede waren er 5 jaar geleden meer dan 10 loggers in Nederland, zo weten wij nog goed.
Toen bedachten wij ons. Waarom zouden deze twee gerespecteerde webloggers een gerucht de wereld in helpen dat zo duidelijk niet klopt? Het klopte gewoon niet. Wij besloten de dames een aantal vragen voor te leggen in de hoop te begrijpen waar deze berichten vandaan kwamen. Ze reageerden snel en duidelijk. Ons werd snel duidelijk dat webloggers betere journalisten zijn dan de mensen die voor het ANP werken.
Hieronder een letterlijke weergave van onze vragen en de antwoorden van de Weblogqueens:
IZ: Wanneer exact begonnen jullie met webloggen?
Luna: “April 2001.”
10e: “Eind 99 / begin 2000, ben begonnen in oudeschool notepad met een soort dagboekachtige website. Met de hand updaten en ook keurig met de hand zoek laten raken. Mis een deel van mijn archieven. Ben eind 2000 op blogger overgestapt.”
IZ: Welke url’s zijn er door jullie gebruikt in de loop der jaren?
Luna: “www.electricluna.nl en www.maanisch.com.”
10e: “Mijn eerste url was iets van http://home.users.nogiets.chello/~lettercombi_van_mijn_vorige_vriendje, daarna heb ik www.mar10e.com aangeschaft maar toen ik eenmaal een eenmanszaak begon die mar10e.com heet heb ik www.10e.nl aangeschaft voor mijn weblog.”
IZ: Wat is de door jullie gehanteerde definitie van ‘digitaal dagboek’?
Luna: “Ik vind niet dat ik een digitaal dagboek heb… nou ja… ik probeer regelmatig leuke en goede columns van rond de 300 woorden te schrijven… het is geen dagboek, omdat ik in mijn persoonlijke dagboek heel anders schrijf… het is gewoon een weblog, of lifelog… gewoon stukjes ter vermaak…”
10e: “Foto’s opmerkingen tekeningen notities vragen antwoorden van of via mijn hand op 1 chronologische website verzameld.”
IZ: Begrijp ik goed dat jullie beweren dat er voor 1999 geen Nederlandse ‘digitale dagboeken’ bestonden?
Luna: “NEEEEEEE!!!!”
10e: “*zucht* nee, shit-ANP.”
Wie zijn volgens jullie de “eerste 10 Nederlanders die 5 jaar geleden een digitaal dagboek begonnen” van wie jullie de laatste twee zijn?
Luna: “DIT IS EEN FOUT VAN HET ANP GEWEEST… wij hebben dit nooit gezegd… Ik zie mezelf wel als 1 van de eerste ‘grote’ lifeloggers, dus qua bezoekersaantallen bedoel ik dan…”
10e: “ANP-misser.”
IZ: Hebben jullie jezelf gekroond tot ‘weblogqueens’ of is daar een procedure aan vooraf gegaan / is er een verkiezing geweest?
Luna: “Ja, echt wel! Het is gewoon een leuke actie van ons… en de naam weblogqueens vonden te gewoon tof… en ik vind; als je 24 uur achter elkaar gaat loggen en het lukt ook, dan mag je jezelf ook best zo noemen… ik heb 10e tot weblogqueen gekozen en zij mij! Ha!”
10e: “Natuurlijk hebben wij onszelf gekroond. Met een plastic kroontje van de feestwinkel, dit weekend te zien op de webcam.”
IZ: Wat is het specifieke doel van ‘weblogqueens’? Wat willen jullie ermee bereiken?
Luna: “Ik eigenlijk helemaal niets! Ik vond het gewoon leuk om te doen samen met 10e… het werd een beetje saai in logland… en die al die aandacht is natuurlijk leuk… voor mij persoonlijk is het ook weer even een uitdaging… weer even knallen… en die energie erin houden… heb een tijdje wat minder vaak gelogd en ik wil het nu weer vaker doen…”
10e: “Samen iets op het internet doen. Kijken wat er gebeurt.”
IZ: Wie is nou de echte weblogqueen? Er kan toch maar een kapitein op het schip zijn?
Luna: “Weblogprincesses klonk zo stom…”
10e: “Zal ik dan maar weer zeggen dat het een fout van het ANP was?”
Posted on October 27th, 2004 | Filed under Blogger Archives | No Comments
We hebben net weer eens even door een aantal reacties op weblogs zitten bladeren. En helaas moeten wij concluderen dat het er niet beter op geworden is. We zijn er zelfs een beetje misselijk van geworden; maagzuur tijstert onze huig.
De meest tragische reageerders? Mannen. En dan vooral mannen op weblogs van vrouwen. Types die ieder dag weer hun beperkte eigenwaarde proberen op te krikken door plakkerige, �bercomplimenteuze, van alle realiteit gespeende, misplaatste reacties achter te laten. Dit in de hoop dat een vrouw (maakt niet uit welke) daar positief op reageert. Dat ziet er ongeveer zo uit:
Stukje meisje:
“Vandaag was het mooi weer. Ik heb lekker gefietst, het voelde goed.”
173 Reacties
Reactie jongen 1:
“Wow! Wat onwijs gaaf voor je! Ik kan me helemaal voorstellen hoe het is, meis! Mooi stukkie ook! Je schrijft echt zo herkenbaar! Ik hoop dat je snel weer wat schrijft, want zonder jouw stukjes kan ik niet leven! Je mag dus ook nooit stoppen!!!!!!!!!!!!!!!”
Reactie jongen 2:
“Lief meisje, ik voel met je mee. Het voelt alsof ik samen met jou fiets, hand in hand met de wind door ons haar. Maar dat zal er wel niet van komen…”
[...]
Er zijn nog tragischer voorbeelden. Iets meer dan twee jaar geleden, maakte een bekende Nederlandse vrouwelijke weblogger bekend dat een vriendin van haar kanker had. Een teken van medeleven was gepast, natuurlijk. Er was echter een manspersoon die daadwerkelijk in zijn reactie vermeldde dat hij direct de ziekte van haar vriendin zou overnemen, als dat kon. Dit, om de vrouwelijke weblogger te troosten. Hij kende de bewuste vriendin niet en had de vrouwelijke weblogger eigenlijk ook nooit in levende lijve ontmoet, maar verklaarde zich desalniettemin direct bereid zijn leven te geven. De koude rillingen lopen nog steeds over onze rug.
Een positieve trend is gelukkig zichtbaar: Merel zet haar reacties tegenwoordig steeds vaker uit, datzelfde geldt voor Walter die weer met een heel andere categorie vervuiling te maken heeft. Beter.
