Reacties blijven zuigen

We hebben net weer eens even door een aantal reacties op weblogs zitten bladeren. En helaas moeten wij concluderen dat het er niet beter op geworden is. We zijn er zelfs een beetje misselijk van geworden; maagzuur tijstert onze huig.

De meest tragische reageerders? Mannen. En dan vooral mannen op weblogs van vrouwen. Types die ieder dag weer hun beperkte eigenwaarde proberen op te krikken door plakkerige, �bercomplimenteuze, van alle realiteit gespeende, misplaatste reacties achter te laten. Dit in de hoop dat een vrouw (maakt niet uit welke) daar positief op reageert. Dat ziet er ongeveer zo uit:

Stukje meisje:
“Vandaag was het mooi weer. Ik heb lekker gefietst, het voelde goed.”

173 Reacties

Reactie jongen 1:
“Wow! Wat onwijs gaaf voor je! Ik kan me helemaal voorstellen hoe het is, meis! Mooi stukkie ook! Je schrijft echt zo herkenbaar! Ik hoop dat je snel weer wat schrijft, want zonder jouw stukjes kan ik niet leven! Je mag dus ook nooit stoppen!!!!!!!!!!!!!!!”

Reactie jongen 2:
“Lief meisje, ik voel met je mee. Het voelt alsof ik samen met jou fiets, hand in hand met de wind door ons haar. Maar dat zal er wel niet van komen…”

[...]

Er zijn nog tragischer voorbeelden. Iets meer dan twee jaar geleden, maakte een bekende Nederlandse vrouwelijke weblogger bekend dat een vriendin van haar kanker had. Een teken van medeleven was gepast, natuurlijk. Er was echter een manspersoon die daadwerkelijk in zijn reactie vermeldde dat hij direct de ziekte van haar vriendin zou overnemen, als dat kon. Dit, om de vrouwelijke weblogger te troosten. Hij kende de bewuste vriendin niet en had de vrouwelijke weblogger eigenlijk ook nooit in levende lijve ontmoet, maar verklaarde zich desalniettemin direct bereid zijn leven te geven. De koude rillingen lopen nog steeds over onze rug.

Een positieve trend is gelukkig zichtbaar: Merel zet haar reacties tegenwoordig steeds vaker uit, datzelfde geldt voor Walter die weer met een heel andere categorie vervuiling te maken heeft. Beter.