Het cynisme voorbij: weblog-terrorisme

Reeds talloze keren ageerde ik op deze website tegen de reageer-functie op (Nederlandse) weblogs en -met name- de mensen die er gebruik van maken. Toch trapte ik er weer in: gisteren reageerde ik (min of meer anoniem) op twee prominente Nederlandse weblogs.

Een paar uur later stak het eerste mes uit mijn rug, ik was het slachtoffer geworden van ‘weblog-terrorisme’.

Mijn bijdrage was gericht aan de auteur van het weblog, had betrekking op het onderwerp van het bewuste stukje en was geenszins negatief, aanvallend of provocerend. Wel opbouwend, positief, respectvol en licht prikkelend. Degene die reageerde op mijn bijdrage (ik noem bewust geen namen, want dat is niets anders dan het verstrekken van verbale munitie) was in zijn reactie extreem op de persoon, aanvallend, negatief en vooringenomen. Mijn bijdrage was naar de mening van de bewuste persoon niet goed genoeg. Als gevolg daarvan volgde (een poging tot) vernietigende karaktermoord; het cynisme voorbij.

Dit fenomeen kom ik, opmerkelijk genoeg, alleen tegen op Nederlandse weblogs. Net als bij fysiek geweld, lijken het vooral (relatief jonge) mannen te zijn die zich er schuldig aan maken. Vooral prominente weblogs -met veel bezoekers- zijn het slachtoffer. Want een weblog-terrorist wil -net als een ‘gewone’ terrorist- veel publiek. Heeft een ‘gewone’ terrorist nog vaak een hoger doel (uitroeiing van de ongelovigen, iedereen aan de Islam of het communisme), een weblog-terrorist gebruikt z’n verbale bommen slechts ter vergroting van het eigen ego.

Mijn gok is dat weblog-terroristen nooit een mailtje sturen naar een onbekende weblogger met een persoonlijke reactie, want dat levert hen niet op waar het hen uiteindelijk om gaat: het ontvangen van aandacht. Veel persoonlijke aandacht waarin een mengeling van bewondering om hun scherpzinnigheid (medestanders) en afkeuring om hun daden (tegenstanders) samenkomen. Dat is beter dan het gebrek aan aandacht dat ze in hun offline leven moeten ervaren (de frequentie van- en het aantal reacties waarmee de gemiddelde weblog-terrorist zijn werk doet, brengt mij tot de conclusie dat hun leven zich vooral online afspeelt).

Terug naar de bewuste reactie. Ik was even uit het veld geslagen. Ondanks meerdere ervaringen met dit soort online geweld, is het niet iets waar ik aan gewend raak. Niet omdat de reactie op mijn bijdrage ook maar enigszins serieus te nemen is, maar juist door de volstrekte willekeur waarmee weblog-terroristen hun verbale terreur uitoefenen. Het komt vaak uit het niets.

De neiging was groot mee te gaan in de spiraal en de reactie te laten volgen door een vergelijkbare reactie. Dat was dan ook precies wat ik deed. “Dat is juist wat ze willen.”, dacht ik meteen nadat ik op ‘submit’ had gedrukt. Het was te laat, de weblog-terrorist had de positieve energie uit me gezogen. Ik nam me voor dit nooit meer te laten gebeuren.

Mijn theorie is dat je altijd een keuze hebt. Je kunt handelen vanuit liefde of vanuit woede. Je kunt geven of nemen, je kunt opbouwen of afbreken, versterken of verzwakken. Het is makkelijker te handelen vanuit negativiteit. Zeker voor een weblog-terrorist is het vele malen moeilijker een compliment te maken dan iemand te beledigen. Het is als gratis tanken: je krijgt energie (aandacht) zonder iets te hoeven investeren, zonder iets te geven.

Het is hoogstwaarschijnlijk niet uit te bannen, weblog-terrorisme zal blijven bestaan zolang er weblogs zijn. Ik kan alleen maar hopen dat er niet teveel schade wordt aangericht en er snel (al dan niet technische) oplossingen worden bedacht om ze de mond te snoeren. Vooralsnog is het uitschakelen van een mogelijkheid tot reageren voor mij de enige echt werkende mogelijkheid. Voor de weblog-terroristen kan ik alleen maar hopen dat ze de ‘Dark Side’ achter zich laten en beseffen dat ze vooral zichzelf tekort doen.

En dit was het laatste wat ik hier ooit nog over zal zeggen.