Verlichting

In weer en wind, van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat staat hij bij de Albert Heyn: de verkoper van het Haags Straatnieuws, de daklozenkrant van Den Haag.

In de periode van voor mijn persoonlijke Verlichting, negeerde ik de groet, de oproepen tot aanschaf en liep ik de verkopers voorbij zonder ze een blik waardig te gunnen. De eerste keer dat ik met Daan boodschappen deed was dat wederom mijn natuurlijke reactie. Daan echter, deed iets heel anders. Ze keek de man aan, schonk hem de de liefst mogelijke glimlach en zei: “Hallo! Als ik zo klaar ben met boodschappen doen koop ik een krantje bij je!” De oudere man van schijnbaar Slavische afkomst maakte een lichte buiging en glimlachte terug terwijl zijn ogen straalden.

Ik stond perplex. Een zee van warmte had mij zojuist overspoeld en ik wist niet wat ik moest doen, lachen of huilen. Daarna volgde schaamte, diepe schaamte. Dat ik mezelf zo kwijt was geraakt, dat ik geroerd was door wat spontane vriendelijkheid. Het werd me meteen duidelijk: het roer moest om.

Het zou nog enkele maanden, een aantal zelfhelp-cursussen en een lange vakantie in Thailand duren voordat mijn Verlichting z’n definitieve vorm bereikte, maar vanaf die dag koop ik steevast een straatkrant en maak ik een praatje met de Slavische man. Bij het afscheid slaan we elkaar even op de armen en maken we allebei een lichte buiging. En die glimlach, die glimlach is goud waard.