Koud

In de tram, zes uur ‘s avonds, onderweg naar huis. Spitsuur. Vlak naast mij staat een grote man die plotseling in onvervalst Haags begint te schreeuwen. Hij maakt ondubbelzinnig duidelijk: degene die z’n “wijf heeft aangeraakt” zal hij zonder moeite “koud maken”. “Ik zweer het je!” schreeuwt hij tegen iedereen die het niet wil horen. Naarmate hij drukker wordt en meer en harder begint te schreeuwen, vullen zijn alcoholdampen de wagon.

De andere passagiers zijn doodstil en staren bewegingsloos voor zich uit. De sfeer is ijzig kil. Sommigen beginnen elkaar wanhopig aan te kijken, op zoek naar hulp of in ieder geval bevestiging. Sinds kort is er toezicht in de trams van HTM, maar in deze tram is geen bewaker te bekennen.

De man begint nu hard te slaan tegen de lege banken om hem heen in de verder stampvolle tram. Onverwijld blijft hij zijn dreigementen uiten. De vraag is wie de eerste klap gaat krijgen. Niet ver van de man zit een studentikoze jongen, die op drukke toon een mobiel telefoongesprek begint. Hij is zich schijnbaar onbewust van de razende man en lijkt daarmee een logisch eerste slachtoffer.

Bij de volgende halte stapt de dronken man plotseling uit. De kille koude die hij mee naar binnen had gebracht, blijft nog zeker vier haltes hangen. De jongen belt ondertussen rustig door.