Berry

In een van de vele Albert Heyn-vestigingen in Den Haag, werkt een van mijn vele voormalig studiegenoten als winkelmanager.

Regelmatig doe ik er boodschappen. Als ik hem tegenkom groeten we en maken soms een kort praatje. Wanneer hij dan tegenover me staat met zijn pak en naambordje op, moet ik altijd denken aan Berry van Aerle, die na een succesvol EK in 1988 postbode werd. Talentvolle jongeman -afgestudeerd HBO’er- en dan in een supermarkt staan. Het heeft toch iets tragisch, alsof je stilstaat in je ontwikkeling.

Toen ik gisteren weer in zijn winkel was, raakten we aan de praat. Hij had zojuist een winkeldief betrapt, aangehouden en een winkelverbod uitgedeeld. Bij de deur was hij met de dood bedreigd. Ik vroeg of hij was geschrokken. “Nee”, zei hij, “Het aantal keren dat ik met de dood bedreigd ben, kan ik niet op twee handen tellen.” Daarna vertelde hij over de fraude door personeel, de talloze keren dat hij iemand had moeten ontslaan, de verpulverende werkdruk en de eenzaamheid aan de top.

In de tram naar huis begon het me te dagen. Ik had me vergist en goed ook. Hij was enorm gegroeid, had zichzelf op vele terreinen ontwikkeld en had meer meegemaakt dan ik -met m’n goedbetaalde kantoorbaan- ooit zal meemaken.

Respect.