ivarzantinge.com

Ooit hadden wij een weblog genaamd ‘Ibarama’, de posts daarvan zijn wij nu (een voor een) aan het overzetten naar de archieven van zantinge.org en zantinge.org/links/. Voor het nageslacht, zullen we maar zeggen. Wat ons bij het overzetten opvalt, is dat we in 2000 nog heel vaak op exotische tijden zaten te bloggen. De meeste posts werden online gezet tussen twee en vijf uur, ’s nachts.

Vandaag de dag zijn we blij als we tot half elf ’s avonds de ogen open kunnen houden.

Het wordt een stevige behandeling. Vijf á zes keer chemotherapie met een middel dat mijn moeder gegarandeerd kaal zal maken. Daarna anderhalve maand lang iedere dag bestraling en een behandeling met hormoonpillen. ‘The works‘, zoals Amerikanen zeggen.

Maar aan de horizon gloort hoop, zoals gezegd: de kans op genezing is behoorlijk groot. Artsen echter, maken geen beloftes. En dat heeft een belangrijke oorzaak: ze kunnen de toekomst niet voorspellen. Toch houden wij ons overeind met de gedachte dat het veel erger had kunnen zijn.

Op straat fietste een vrouw, ze had zojuist boodschappen gedaan bij de supermarkt en was met twee volle tassen op weg naar huis. Met Pasen voor de deur had ze een hoop lekkere dingen gekocht. Al fietsend was ze in gedachten verzonken. Ze had een recept, dat ze wilde uitproberen en ze dacht aan de bereiding van een maal met de zojuist aangeschafte ingredi�nten. Haar gedachten dreven af naar de pas geboren lammeren waar ze vanochtend bij een boerderij in de buurt met zoveel liefde van had genoten. Ze dacht aan haar balkonnetje, dat ze dezelfde ochtend weer had voorzien van verse planten en nieuwe kussentjes voor de stoelen. De zon leek door de wolken te breken, de temperatuur was aangenaam. Langzaam drong de warmte ook door in haar gemoed. Ze vergat de zorgen die ze had.

De scooter leek uit het niets te komen. Twee jongens zonder helm, een voor- en een achterop. Onbekenden. De bestuurder hield het gas kort in. De scooter hield slechts voor even hetzelfde tempo aan als de fiets. De jongen achterop spoog van korte afstand een grote klodder speeksel in het gezicht van de vrouw. De bestuurder gaf direct daarna weer gas, waardoor de scooter er vandoor stoof.

De vrouw stopte, de warme deken die haar kort daarvoor nog had omringd had plaats gemaakt voor ijzige koude en verdriet. Ze barstte midden op straat in huilen uit, terwijl ze met haar mouw het speeksel van haar gezicht veegde. Ze huilde niet om de schrik of de vernedering, maar om de afgestompte blik in de ogen van een nieuwe generatie.

Waarom? Waarom toch?

Onderzoek van de tumor uit de borst van mijn moeder heeft uitgewezen dat deze gevoelig is voor alle hormonen. Dat betekent dat, met behulp van behandeling met hormonen, er een grotere kans is op genezing. Goed nieuws dus.

Verder verwachten wij vandaag de uitslag van de botscan van afgelopen vrijdag. Als ook dit onderzoek geen tumoren laat zien, betekent dat simpelweg dat mijn moeder een vrij grote kans heeft op genezing. Zodra ik meer weet, zal ik er hier iets over schrijven.

De uitslag van de botscan is goed! Geen uitzaaiingen! Hoera!

Update: wederom, hartelijk dank voor de geweldig lieve berichten!

De eerder vermelde leverecho leverde niks op: dat wil zeggen dat daar geen uitzaaiingen zijn gevonden. Goed nieuws dus. Het wachten is nu nog op de botscan.