Een rumoerige nacht in Kaapstad

23:47 uur: eerste keer wakker van luide muziek bij receptie naast onze kamer.
00:33 uur: tweede keer wakker, verzoek tot verlagen volume.
02.46 uur: derde keer wakker, 2e -onvriendelijker- verzoek tot verlagen volume.
04:45 uur: vierde keer wakker, ik doe de deur open en scheld hard.
05:16 uur: vijfde keer wakker, laadt mijn Magnum 44 door, loop naar buiten en schiet drie kogels in de receptionist. Twee door het hart, een door het hoofd.
05:17 uur: ik word zelf wakker omdat ik moet plassen, het schietincident was helaas slechts een droom.

De Mug

De mug. Niet alleen zuigt deze parasiet het bloed uit onze aderen (dat is blijkbaar niet genoeg), ook laat deze kleine bioterrorist lelijke en vooral jeukende bulten achter die ons nog dagenlang tot waanzin drijven. Als je geluk hebt, blijft het daarbij. Ben je minder gelukkig, dan loop je malaria of een andere tropische ziekte op.

Muggen zijn goed in wat ze doen. Ze weten het kleinste gaatje in raam, tent, slaapzak of muskietennet te vinden en nestelen zich vervolgens comfortabel op het enige stukje huid dat niet wordt beschermd door laken of spray.

Ja, er zijn weinig dingen waar wij een grotere hekel aan hebben dan aan de mug. Het is een van de weinige dieren die doelbewust de mens als prooi heeft uitgekozen. wat ons betreft mag de mug van de aardbodem verdwijnen, niemand die ‘m mist.

Natuurlijk fungeert de mug (en muggenlarven) in de voedselketen ook als voedselbron voor een aantal andere dieren, maar het lijkt ons dat we dat kunnen compenseren door de introductie van een onschuldig genetisch gemanipuleerd vliegje (“Almost Tastes Like Mosquito!”).

We bedoelen, het is 2005! We kunnen de aarde een miljoen keer opblazen, we zetten robotten op Mars, we kunnen prakisch ieder onderdeel van het menselijk lichaam kweken en vervangen, for Christ’s sake: we houden zelfs Paus Johannes Paulus II al jaren in leven! Zzzzzzzzzzzz… Waarom is die mug nog hier?!