Slaapgebrek

Slaap. Je gaat het pas waarderen wanneer je er niet genoeg van krijgt. Nu mijn bijna eenjarige zoon Kick door een fase gaat waarin de nachten zeer kort en gebroken zijn, besef ik hoe belangrijk slaap is voor mijn gemoed en mijn gezondheid. De combinatie met een nachtelijke dorpsdisco om de hoek, die mij twee nachten achtereen tijdelijk uit slaap hield, breekt me deze maandagochtend op. Zelfs koffie brengt geen redding.

Bij onderzoek met ratten, waarin ze zo lang mogelijk wakker gehouden werden, is dit wat er gebeurde:

[...] de ratten werden wakker gehouden door een draaiend platform dat in beweging kwam zodra uit fysiologische indices bleek dat de rat in slaap viel. De slaapgedepriveerde ratten werden (in vergelijking met controleratten met dezelfde lichamelijke activiteit maar normaler slaappatroon) steeds zwakker, verzorgden zich niet meer en konden hun lichaamstemperatuur niet meer regelen.

(via Wikipedia)

Ondanks het feit dat ze meer gingen eten, verloren de ratten aan lichaamsgewicht. Uiteindelijk stierven ze een ellendige dood. Kortom: niet lachen, deze zogeheten slaapdeprivatie.

Bij mensen zijn de symptomen onder meer vergeetachtigheid, trage reacties op prikkels, het maken van fouten en het niet kunnen concentreren. Het kan ook leiden tot emotionele overgevoeligheid en hallucinaties. Het lichamelijk prestatievermogen lijkt daarentegen minder schade te ondervinden van slaapdeprivatie. Je wordt, samengevat, een soort zombie en dat is eigenlijk ook hoe je je voelt. Niet voor niks is het onthouden van slaap in 1978 door Het Europese Hof voor de Mensenrechten aangemerkt als marteling.

Wat Googlen levert op dat -medisch gezien- een verandering in slaap vaak een voorbode is van een op handen zijnde stemmingsverandering. No shit, daar kan mijn omgeving over meepraten.

Onder aan de streep is mijn boodschap: geniet van je nachtrust en als je uitgeslapen wakker wordt, besef dan wat een zegen het is om ongestoord te kunnen slapen.

Welterusten.